Cechy wrodzone

Usiłowanie przedstawienia genetyki człowieka w formie skrótowej prowadzi nieuchronnie do nadmiernego uproszczenia. Trzeba wspomnieć o istnieniu dzieła pt. „Humangenetik” z podtytułem „Ein kurzes Handbuch in fünf Bänden”: wyobrażenie o krótkim ujęciu jakiegoś tematu w 5 tomach jest odpychające i przypomina anegdotę o międzynarodowej monografii o słoniu: Anglicy Amerykanie i Francuzi opisali wykorzystanie, wielkość i życie płciowe tego gatunku, a sześciotomowy udział Niemców- nosił tytuł „Das Elefant, ein Vorwort”. Genetyka człowieka jest także bardzo obszerną dziedziną.

Cech y wrodzone. Nosicielem informacji genetycznej jest DNA, nosicielami DNA są chromosomy. Mutacje są to zmiany w tej informacji, a obojnactwo, mongolizm itp. są manifestacjami zmian w chromosomach. Odziedziczona informacja – prawidłowa lub zniekształcona przez zmiany – prowadzi do wytworzenia cech osobniczych. Z całą pewnością ludzie nie rodzą się równi sobie, informacja genetyczna jest różna dla każdego z nas.

Najbardziej użytecznym, a zarazem najbardziej nadużywanym i zbanalizowanym słowem w całej nauce o dziedziczeniu – jest słowo ,,gen”. Jest to dość mgliste pojęcie, pełne zasadzek. Geny mają znajdować się w obrębie chromosomów (lub gdzie indziej) ze ściśle określonym oddziaływaniem, a nazywa się je czynnikami dziedziczności, jednostkami chromo- somalnymi lub przenośnikami cech dziedzicznych. One właśnie są jednostkami ,,dziedziczności cząstkowej”, ich odrębność wykazał Mendel i nadal pozostają podstawą współczesnej genetyki, ale mimo to pojęcie genu nie jest dokładnie sprecyzowane. Nie wiadomo na przykład, ile ich mamy. Proi. Gurt Stern z uniwersytetu w Kalifornii pisał w r. 1960, że przypuszczalna ilość nie jest mniejsza niż 2 000 i nie większa niż 50 000 – według jego oceny około 10 000.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *