Człowiek Atletyczny

Pierwsze badania naukowe na szerszą skalą w celu otrzymania danych o „Człowieku Atletycznym” przeprowadzono w czasie Igrzysk Olimpijskich w Rzymie w r. 1960. Pobieżne badania w tym kierunku prowadzono już podczas wcześniejszych Igrzysk. Praca dr J. M, Tannera w Rzymie była pierwszym wszechstronnym studium budowy ciała zawodników olimpijskich. On sam i jego współpracownicy zmierzyli, wykonali badania rentgenowskie, sfotografowali i opisali wszystkich męskich uczestników, których tylko mogli uchwycić, i wyciągnęli własne wnioski, a także dokonali klasyfikacji somatycznej.

Podział na iypy somatyczne jest systemem ustalenia typów budowy ciała, w którym bierze sią pod uwagą tylko kształt, a nie wielkość ciała. Jest on oparty na pracy Wiliama Shel- dona z r. 1940. Autor ten zajmował sią segregacją fotografii 4 000 studentów amerykańskich i w końcu opublikował twierdzenie, że istnieją 3 krańcowe typy kształtów ciała. Typy te zostały dość dziwacznie nazwane: endomorficzny, mezomor- iiczny i ektomorficzny. Endomorficzny, zasadniczo zaokrąglony, z zaokrągloną głową, okrągłym brzuchem i dużą ilością tkanki tłuszczowej: jednak człowiek tego typu niekoniecznie musi być otyły. Szczuplejąc w okresie niedożywienia nie upodabnia sią do jednego z pozostałych typów, staje sią tylko wyniszczonym endomorfem. Drugi, mezomorf, jest modelem dla rzeźbiarza. Ma dużą głowę, szerokie barki, wąskie biodra, mało tłuszczu, dużo mięśni i kości. Kiedy tyje, nie staje się endo- morfem: jest wtedy otyłym mezomorfem, ponieważ charakterystyczne dla typu kształty pozostają dosyć wyraźne. Ekto- morf jest szczupły, o wystających kościach i zaznaczonych kątach, smukłych nogach i rękach, wąskich barkach, jeszcze węższych biodrach i niedużej ilości mięśni i tłuszczu. Ma dużą powierzchnię skóry w porównaniu z małą masą. Nawet kiedy utyje, pozostaje ektomorfem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *