Historia DNA

Historia DNA jest bardzo krótka, dopiero w czasie ostatniej wojny wysunięto przypuszczenie, że DNA jest substancją odpowiedzialną za przekazywanie, informacji genetycznych. Budowę tej niezwykle skomplikowanej drobiny wyjaśniono około r. 1950, a rozwiązywanie kodu po roku 1960. Szybki postęp nowej nauki -, biologii molekularnej – datuje się od chwili, kiedy w celu rozwiązania problemu biologicznego zaczęli ze sobą współpracować naukowcy z różnych dziedzin. Z grupy 5 naukowców, którzy w r. 1962 otrzymali dwie nagrody Nobla za prace na tym polu, tylko jeden, J, D. Watson, był biologiem: dwu z nich było fizykami, F.H.C. Crick i M.H.F. Wilkins, a dwu chemikami M.P. Perutz i J. C. Kendrew, (W tym brytyjskim osiągnięciu Watson był jedynym Amerykaninem.)

Ogólne zasady działania mechanizmu związanego z rozwojem pojedynczej komórki aż do pojedynczego osobnika, od zbioru informacji w obrębie-DNA do urzeczywistnienia ich w postaci produktu końcowego, czyli dojrzałego osobnika, były znane na długo zanim rozpoczęto wyjaśniać kod. Kolejność zdarzeń była w zasadzie znana: najpierw muszą być utworzone proteiny (czyli białka), a z nich zostanie stworzone ciało, przy czym proteiny zastosowane są zarówno jako materiał budulcowy, jak i w postaci enzymów kontrolujących jego reakcje chemiczne. Wiadomo było również, że białka składają się z dwudziestu tylko różnych związków, zwanych aminokwasami, składają się z nich także enzymy, a więc i ciało. Aminokwasy nazywane są blokami budulcowymi rozwoju, a sposób, w jaki te bloki są ułożone, zależny jest od rodzaju białka, od rodzaju enzymu lub tkanki, czyli od sposobu zastosowania. Od dłuższego czasu było także wiadomo, że czynnik decydują cy o porządku ułożenia tych bloków decyduje o rozwoju, a od czasu wojny za czynnik taki uważano DNA.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *