Karłowatość i gigantyzm

Mężczyźni osiągają największą przeciętną wagę 77,5 w średnim wieku (pomiędzy 35 a 54 rokiem życia), w wieku 75 lat wynosi ona 68 kg, co jest prawdopodobnie związane z wcześniejszym wymieraniem ludzi otyłych. Najwyższa przeciętna waga u kobiet – 69 kg – występuje nieco później w średnim wieku (pomiędzy 55 a 64 rokiem życia), w wieku 75 lat spada ona do 62,5 kg.

Karłowatość i gigantyzm są prawie zawsze następstwem jakiegoś zaburzenia gruczołów przysadki mózgowej. Ten maleńki organ jajowatego kształtu, długości kilkunastu milimetrów, przyczepiony szypułką do podstawy mózgu jest odpowiedzialny w pierwszym rzędzie za nienormalny wzrost, zarówno zbyt wysoki, jak i zbyt niski. Nadmierna ilość lub niedobór wydzielanego przez gruczoł hormonu wzrostowego prowadzi do efektywnych rezultatów, zresztą i inne hormony przysadki wyróżniają się spośród innych hormonów ludzkich efektywnością następstw nadmiaru lub niedoboru.

Istnieją dwa główne typy karłowatości pochodzenia przysadkowego. W pierwszym z nich, w typie Lorain, wskutek niedoboru hormonu powstaje po prostu niewielki człowiek o prawidłowych proporcjach, choć o wymiarach zbliżonych bardziej do dziecka niż dorosłego. Może być wydolny płciowo łub nie, wykazuje zwykle prawidłową inteligencję i nie jest brzydki. W typie drugim, Fróhłicha, obraz jest całkiem inny, dorosły karzeł jest otyły, niedorozwinięty płciowo, często i umysłowo, otępiały i ospały oraz mniej fizycznie pociągający niż typ Loraina. Inne postacie karłowatości mogą być wywołane przez niedomogę tarczycy (prowadzącą również do kretynizmu), niektóre postaci cukrzycy i różne inne przyczyny, włączając w to oczywiście odżywianie nieodpowiednie pod względem ilości lub jakości. Wczesna krzywica, wywołująca uwypuklenie czoła i dużego stopnia skrzywienie kości podudzi, może także być przyczyną karłowatości w wieku dojrzałym. W Stanach Zjednoczonych jest około 7 000 karłów. Mali Ludzie Ameryki to stowarzyszenie, którego członkowie mają poniżej 130 cm wzrostu i którego coroczne zebrania mają na celu obronę ich interesów. Najwięcej nadziei budzą badania nad zapobieganiem karłowatości przysadkowej za pomocą leczenia hormonami wzrostowymi, skoro tylko stwierdzi się ich brak.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *