Kod DNA

Zagadnienie przedstawione w uproszczony sposób trzeba teraz trochę skomplikować, aby dać wyobrażenie o jego skali. Istnieje tylko 20 rodzajów aminokwasów, ale drobina białka zawiera średnio 150 drobin aminokwasów różnego rodzaju, poukładanych w odpowiednim porządku. Same aminokwasy są już drobinami dość skomplikowanymi, a cóż dopiero białka, każda drobina proteiny składa się z wielu tysięcy atomów, gdy na przykład prostsza drobina, jak cukier, składa się z 45, penicylina z 40, kwas siarkowy z 7.

W obrębie każdej komórki jest prawdopodobnie kilka tysięcy różnych protein produkujących różne enzymy, wywołujących różne reakcje chemiczne, a w całym ciele musi być wielokrotnie więcej dużych drobin białka. Tą ogromną całością zarządza informacja ukryta w drobnych włókienkach, w długich, cienkich drobinach DNA, Drobiny te mają około tlOO 000 do 10 000 000 atomów, a więc są dosyć duże, jednak w porównaniu do chromosomów, w obrębie których się znajdują – niewielkie. Chromosomy są tak małe, że można je zobaczyć tylko za pomocą dobrego mikroskopu, najcieńsze Z nich są grubości 100 do 200 nanometrów (1 nanometr = 0,000001 milimetra).

Przejdźmy teraz do kodu. Jakkolwiek drobina DNA jest długa, cienka i powoduje tak różnorodną aktywność, to składa się zaledwie z 4 typów związków chemicznych. Tak jak proteiny utworzone są z dwudziestu rodzajów cegiełek amino- kwasowych, tak DNA utworzony jest tylko z czterech, chociaż w każdej drobinie powtarzają się one wiele tysięcy razy. Chemicznie są to zasady i nazywają się adenina, guanina, cytozy- na i tymina są oznaczane symbolami odpowiednio A, G, C i T. Ich układ w obrębie łańcucha DNA decyduje w jakiś sposób o porządku, w którym wybrane zostają aminokwasy właściwe dla utworzenia danej drobiny białka, jednakże układ tych 4 typów nie mógłby wystarczyć dla dokonania selekcji wśród 20 różnych aminokwasów. Jeśli A oznaczałoby jeden aminokwas, G – drugi, C – trzeci i T – czwarty, to pozostałoby jeszcze 16, dla których nie byłoby sygnału wywoławczego, kod musiałby więc być trochę bardziej skomplikowany. Następną hipotezą było przyjęcie układu parzystego, a porządek par utworzonych z 4 zasad miał decydować o wyborze aminokwasów, niestety takich możliwych par jest tylko 16, czyli znowu mniej niż aminokwasów (z A, G, C i T można utworzyć AA,

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *