Kojarzenie osobników spokrewnionych

Prawdopodobnie we wszystkich społeczeństwach i we wszystkich wiekach istniały przepisy zabraniające kojarzenia osobników spokrewnionych. Zakaz kazirodztwa (określanego przez słownik oksfordzki jako współżycie płciowe blisko spokrewnionych) miał głównie na celu poprawą stosunków w obrąbie danego obozu. Małżeństwa pomiędzy ojcem i córką, czy wujem i siostrzenicą mogą być powodem poważnych nieporozumień i według wielu antropologów właśnie te bezpośrednie ujemne skutki małżeństw wśród krewnych były przyczyną starodawnych praw: nie wystarczyłyby do tego szkodliwe efekty genetyczne, nawet gdyby zostały zauważone. To samo widać na przykładzie zakazów religijnych – w większości nie mają one podstaw genetycznych. Przed dokonaniem najnowszych poprawek Book ot Cnmmon Prayer (Modlitewnik codzienny) Kościoła anglikańskiego zawierała spis 30 typów pokrewieństwa, których przedstawiciele nie mogli być partnerami płciowymi (w tabeli pokrewieństwa i powinowactwa), a z tej liczby tylko 10 było uzasadnionych genetycznie, gdyż mogłoby prowadzić do kojarzenia spokrewnionych. Przepisy Koranu są równie rygorystyczne i tylko w małym zakresie uzasadnione szkodliwością małżeństw wśród krewnych.

Słyszy się obecnie wiele głosów za koniecznością lepszego przystosowania starych praw do współczesnej nauki. Czy nie należałoby bardziej aktywnie propagować małżeństwa wśród całkiem obcych, przecież znalezienie partnera z dala od własnej rodziny nie nastręcza dzisiaj trudności. Czy należy nadal zezwalać na małżeństwa pomiędzy najbliższymi kuzynami? Czy nauka nowoczesna nie powinna mieć głosu, a także udziału w usiłowaniach zmniejszenia liczby ofiar wad wrodzonych obserwowanych najczęściej wśród potomstwa blisko spokrewnionych?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *