Nerki i pęcherz nowonarodzonego dziecka

Po urodzeniu nerki są, oczywiście, małe (obie razem ważą mniej niż 30 gramów), ale w porównaniu do proporcji u dorosłego – duże. Rosną one bardzo prędko, podwajając swą wagę w ciągu sześciu miesięcy, a potrajając ją po roku. U dzieci pięcioletnich obie nerki ważą ponad 110 g, a u dorosłego – 280 (czyli tyle, ile serce).

Pęcherz dziecka może zawierać mocz w chwili urodzenia, ale początkowo wydzielanie moczu jest skąpe, niektóre noworodki w ogóle nie wydzielają go w ciągu pierwszych 24 godzin.

Wydzielanie moczu przyczynia się do obserwowanej po urodzeniu utraty wagi. Pod koniec pierwszego tygodnia wydzielanie moczu waha się pomiędzy 50 a 300 ml na dobę, ale z wyjątkiem początkowego okresu średnia dobowa ilość w ciągu pierwszego roku życia wynosi około 450 ml. To bardzo dużo, zwłaszcza jeśli porównać ją z całkowitą dobową utratą wody u dorosłego, oddającego przez płuca, parowanie i wydalanie zaledwie 4 razy więcej. W wieku pięciu lat wydalanie moczu wynosi 750 ml na dobę.

Czynność pęcherza, przedmiot odwiecznych kontrowersji, dobrych rad i stosowania różnych lekarstw, staje się podległa woli przeciętnie między 15. a 18. miesiącem życia. (I w tym przypadku przeciętne są tylko liczbami orientacyjnymi. Kontrolowane przez wolę oddawanie moczu może rozpocząć się znacznie wcześniej i znacznie później.) Odgadywanie potrzeby we właściwym czasie przez matkę może ułatwić opanowanie czynności pęcherza, jednak pierwszym etapem na drodze do osiągnięcia tego jest uświadomienie sobie przez dziecko wypływu moczu w chwili oddawania moczu. Później dziecko alarmuje na parę sekund przed faktem nie dając szans działania dorosłym, a w końcu, po ukończeniu dwu lat – lub wcześniej czy później – matka ma już więcej czasu i wreszcie stopniowo dziecko samo przejmuje kontrolę nad tą funkcją.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *