Odczuwanie smaków – kontynuacja

W Europie i Ameryce Północnej 70% ludności białej wyczuwa PTC, Arabowie i tubylcy australijscy wyraźnie rzadziej (odpowienio 63°/» i 51%), za to Chińczycy (ponad 90%), Murzyni (95“/o) i Indianie amerykańscy częściej, do 98(Vo. Wśród zwierząt, o których nie należy zapominać w żadnej dyskusji na temat ludzkości, większość naczelnych należy do odczuwających ten smak, ilość dowodów jest ograniczona, ale z 28 szympansów w brytyjskich ogrodach zoologicznych 20 wykazało niedwuznacznie zdolność odczuwania przykrego gorzkiego smaku PTC. Skąd więc bierze się ta zdolność i jakie są przyczyny różnic pomiędzy gatunkami i rasami? Jak dotąd, wykryto tylko pewną zależność pomiędzy tą cechą a niektórymi schorzeniami tarczycy, jak wole guzkowate: ludzie chorujący na nie należą zwykle do nie odczuwających smaku PTC.

Przypadkowy związek pomiędzy jakimś schorzeniem a dziwną zdolnością odczuwania smaku nie robi takiego wrażenia jak historia hemofilii, ale dla naukowców jest równie wartościowym materiałem ułatwiającym poznanie genetyki człowieka. Obie cechy są dość łatwo wykrywalne, żadna nie jest zbyt skomplikowana oddziaływaniem innych genów i obie są na pewno dziedziczne. Te właśnie cechy razem z niektórymi innymi – od wargi Habsburgów do ślepoty barwnej – przyczyniły się do pogłębienia naszej wiedzy o dziedziczności, są one źdźbłami, których chwytać się muszą genetycy. Strumień dziedziczenia przybierający z chwilą powstania każdego nowego życia jest zbyt szeroki i skomplikowany, aby go można było badać dokładnie, dlatego też chwytamy źdźbła, kiedy tylko to możliwe. Poniżej Czytelnik znajdzie kilka dalszych przykładów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *