Opanowanie iniekcji wśród społeczeństwa

Poprawa była przede wszystkim następstwem opanowania iniekcji wśród społeczeństwa. Duże zmiany widoczne są nawet w ostatnich czasach, w r. 1925 w Anglii i Walii zanotowano 2 774 zgonów na błonicę, 988 na płonicę, 5 337 na odrę, 6 058 na krztusiec, a liczby dła r. 1961 wynoszą odpowiednio 8, 3, 27, 152, czyli 1,25% przypadków z r. 1925. Niektóre choroby i cierpienia wieku dziecięcego okazały się bardzo uparte, i tak zapalenie płuc i oskrzeli wykazują znaczny spadek pomiędzy r. 1930 a 1940, lecz od tego czasu utrzymują się na stałym poziomie, podczas gdy zgony z powodu wad wrodzonych występują z jednakową częstością od r. 1930 i dlatego stale wzrasta ich proporcjonalny udział w przyczynach śmierci dzieci. Zgony z powodu urazów porodowych, asfiksji ‘ i wcześniactwa spadły w okolicach roku 1940, ale dotąd nie wykazują większych wahań. Od r. 1930 nieznacznie spadła liczba zgonów z powodu wypadków, gdyż zwiększająca się liczba wypadków jest niwelowana przez stopniowe postępy chirurgii i opieki szpitalnej. Od r. 1930 widać również powolny wzrost przypadków nowotworów złośliwych u dzieci (chociaż od razu nasuwa się podejrzenie, że jest on w dużym stopniu zależny od bardziej precyzyjnej diagnostyki). Kolejność różnych zmian według częstości powodowania śmierci dziecka przedstawia się następująco: uraz porodowy (łącznie z asfik- sją i wcześniactwem), zakażenie, wady wrodzone, wypadki, nowotwory złośliwe i dopiero później różne inne, stosunkowo mniej groźne, niebezpieczeństwa. Biorąc to wszystko pod uwagę pierwsza część życia pozostaje najbardziej niebezpieczna, aż do osiągnięcia przez człowieka wieku średniego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *