Oznaki śmierci – ciąg dalszy

Rtgoi mortis (stężenie pośmiertne) polega na zesztywnieniu włókien mięsnych. Czas jego wystąpienia jest bardzo zmienny, pierwsze objawy można zauważyć na twarzy w około 4 do 7 godzin po zgonie, a w kilka godzin później obejmuje całe ciało. Ustępuje stopniowo po kilkunastu godzinach i ciało znów wiotczeje, a cały ten cykl trwa mniej więcej 36 godzin, wszystkie te dane są raczej orientacyjne, na przykład tak zwany skurcz zwłok – również pewna forma stężenia może wystąpić w chwili śmierci.

Ostatecznym i najbardziej pewnym objawem śmierci jest gnicie, powodujące w klimacie umiarkowanym zielonkawy odcień na skórze brzucha po około 48 godzinach. Bakterie wywołujące rozkład pochodzą głównie z przewodu pokarmowego i dlatego noworodki, nie posiadające w jelitach obfitej flory bakteryjnej, są stosunkowo sterylne i często dochodzi u nich do mumifikacji, a nie do rozkładu. Podobny wpływ może mieć również suche, ciepłe powietrze. Pozostawienie zwłok zaraz po śmierci w torfowisku w znacznym stopniu zapobiega gniciu. W Danii, Niemczech i Holandii znaleziono zwłoki zmarłych przed wielu setkami lat zachowane w znakomitym stanie, o wyglądzie prawie jak za życia. Pomijając zabalsamowanie i palenie zwłok’ – praktyki należące do rzadkości – bakterie gnilne dokonują swego dzieła z odrażająco skuteczną zachłannością, zmniejszającą się przez pogrzebanie lub zanurzenie w wodzie. Osiągają one największą aktywność biologiczną w temperaturach pomiędzy 21 a 38°C, poniżej 10°C gnicie jest bardzo powolne lub wcale nie postępuje, a powyżej 38°C prawdopodobniejsze już staje się wysychanie lub mumifikacja.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *