Samobójstwo – dalszy opis

Dawna postawa społeczeństwa wobec samobójstwa ma oczywiście swój udział w stworzeniu zamętu zmniejszającego wartość współczesnych statystyk, z którego współczesne społeczeństwo chciałoby się wyplątać. Samobójstwo nie jest wyłącznie chorobą naszego wieku: znane było wśród niektórych ludów prymitywnych, dla innych było nie do przyjęcia. Wstyd był zawsze częstą przyczyną zamachu na siebie, inną była konieczność towarzyszenia komuś zmarłemu, jak na przykład na Wschodzie zwyczaj palenia na stosie wdowy wraz ze zwłokami męża. Rzymianie i Grecy nie uważali na ogół samobójstwa za grzech, chyba że było ono związane ze stratą żołnierza, podobne stanowisko mieli i pierwsi chrześcijanie, którzy często odbierali sobie życie. Apostołowie nie potępiali samobójstwa, również Stary Testament bezpośrednio go nie potępia, można najwyżej doszukać się pośredniej dezaprobaty. Stary Testament zawiera opis 4 znanych samobójstw:’ Sam- sona, mającego więcej z kamikaze niż z harakiri: Saula, za którego przykładem poszedł jego giermek: Abimelecha, ze wstydu, że został zraniony przez kobietę i Ahitofela, który przed powieszeniem się przygotował się w klasyczny sposób do samobójstwa. Najsłynniejszy przypadek samobójstwa u Ży-

Niniejszą informację, podobnie jak wiele innych ciekawych faktów na temat samobójstwa, zawdzięczam dr Louisowi I. Dublinowi. dów zdarzył się w r. 73, kiedy to w oblężonej twierdzy Masada 960 osób odebrało sobie życie, żeby nie poddać się Rzymianom.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *