Sposoby na popełnienie samobójstwa

W statystykach dotyczących samobójstw odbija się amerykańskie zamiłowanie do broni palnej. W pięcioletnim okresie kończącym się na roku 1959 na przykład, stosowanymi sposobami były: broń palna i środki wybuchowe 47,1%, trucizny i gazy 20,8%, powieszenie i uduszenie 20,5°/«, utonięcie 3,7°/o, skok z wysokości 3,5%, przecięcie lub przebicie ostrym narzędziem 2,6°/o i wszystkie pozostałe 1,9%. Nie ma większych różnic w proporcjach pomiędzy metodami stosowanymi przez amerykańskie dziecko i amerykańskiego dorosłego.

Anglicy najczęściej wybierają gaz w celu pozbawienia się życia, gdyż z jednej strony broń jest dla nich trudniej dostępna, a z drugiej większy procent domów jest zaopatrzony w instalację gazową. Na podstawie opracowania z Leeds obejmującego okres ponad 33 lat najczęstszymi były: zatrucia gazem węglowym 49,5%, utonięcie 14%, zatrucie innymi środkami niż tlenek węgla 12%, powieszenie 11%, poderżnięcie gardła 6,3% i wszystkie inne sposoby, włączając broń palną, 7,1%. Dane te zostały opublikowane w r. 1962. Od tego czasu proporcje metod samobójstwa uległy zmianie w Wielkiej Brytanii ze względu na szybki wzrost zatruć środkami nasennymi (barbituranami), szczególnie wśród kobiet, i w r, 1962 na przykład, 20°/a zgonów samobójczych w Anglii i Walii było następstwem zażycia barbituranów.

Uszkodzenia samobójcze odznaczają się pewnymi klasycznymi cechami. Śmiertelne zranienie poprzedza często kilka zranień próbnych, nieskutecznych. Człowiek, który ma zamiar się utopić, układa często w porządną kupkę dodatkowe części odzieży, jak kapelusz i rękawiczki. Ofiara broni palnej wybiera prawie zawsze prawą skroń dla śmiertelnego strzału (lewą, gdy jest mańkutem), środek czoła, jamę ustną lub też okolicę serca, w tym przypadku typowe jest obnażenie tej okolicy przed zamachem. Ofiara gazu przeważnie zamyka dokładnie pomieszczenie i układa się wygodnie na poduszkach. Przy powieszeniu prawie nigdy nie dochodzi do złamania kręgosłupa. Wykonanie kary śmierci na skutek wyroku sądowego wymagało opadnięcia skazanego o 195 do 225 cm, w zależności od jego wagi, i w następstwie dochodziło do złamania w środkowej części kręgosłupa szyjnego. Większość samobójców ginie wskutek uduszenia, niektórzy umierają tylko wskutek zatrzymania przepływu krwi przez naczynia krwionośne szyi. Według C, J, Polsona dla zaciśnięcia żyły szyjnej potrzeba tylko 2 kg nacisku powroza, dla tętnic szyjnych 5 kg, dla zamknięcia tchawicy 15 kg. Większość wieszających się wybiera miejsca pozwalające im na skonanie, gdy obie nogi znajdują się ponad ziemią, a ponieważ ich ciężar zawsze przekracza 15 kg, udaje się im zamknięcie tchawicy: mimo to udawały się samobójstwa przez powieszenie na klamce od drzwi, powieszenie udawało się nawet ludziom leżącym w łóżku. Mówiąc oględnie, ciało jest bardzo wrażliwe na zamachy na swe własne życie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *