Starość

Każde dziecko staje kiedyś przed niepokojącym faktem, że może umrzeć. Zdanie sobie z tego sprawy jest dręczące i trudne do przyjęcia, zanim się jeszcze nie dorosło, i dlatego podobna konfrontacja prowadzi często do mocnego postanowienia, że się będzie pierwszym wyjątkiem. Później, kiedy poprzez dzieciństwo i okres dojrzewania dochodzi się do dojrzałości i kiedy pojawią się pierwsze zmiany towarzyszące starzeniu się, postanowienie nieumierania przestaje być równie bezkompromisowe. W jakim wieku człowiek nie powinien jeszcze umierać? W wieku Piotrusia Pana? Jako wieczny student Czechowa? Czy też ze zmartwieniami i mądrością Jana Gaunta {„stary Gaunt i posępny w starości” umarł w pięćdziesiątym dziewiątym roku życia). Umierać zbyt starym, to na pewno za późno, król Lir znienawidziłby tego, „kto by go dłużej na torturach świata chciał zatrzymywać” Perspektywa życia wiecznego jest równie odpychająca jak śmierci, jeśli nie towarzyszy mu wiele innych korzyści: przychodzi tu na myśl Titonos , który zażądał i otrzymał nieśmiertelność, ale lekkomyślnie zapomniał zażądać wiecznej młodości.

W rzeczywistości perspektywa taka jest nadal całkiem nieprawdopodobna. Pomimo naszego chorobliwego zainteresowania tą sprawą, o mechanizmie starzenia się prawie nic nie wiadomo, a medycyna nie może się wykazać prawie żadnymi osiągnięciami w usiłowaniach przedłużenia tradycyjnej długości życia. (Potrafiła zaledwie udostępnić większej ilości ludzi nieco dłuższe korzystanie z życia w tych samych ramach czasu). Nie wiadomo również, czy i w jaki sposób moglibyśmy kontrolować szybkość starzenia się i mówiąc otwarcie, postępy medycyny pozwalają osiągać starość coraz liczniejszym spośród nas. Człowiek umierający obecnie naturalną śmiercią w bardzo podeszłym wieku, umiera właściwie w sposób jak najbardziej nienaturalny: taki koniec jest bardzo nieprawdopodobny w świecie zwierząt, gdyż drapieżniki i różne niebezpieczeństwa powodują przeważnie śmierć stworzeń na długo, zanim zdążyły one osiągnąć nawet niezbyt zaawansowaną starość. Małe ptaki mogą żyć 20 do 30 lat, lecz wśród małych ptaków co roku ginie połowa populacji i dlatego osobniki osiągające względną długowieczność muszą należeć do niezwykle rzadkich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *