Włókno nerwowe

Porównanie z przewodami elektrycznymi i z innych względów nie jest zupełnie ścisłe. Z dobrze izolowanego drutu miedzianego nie przecieka po drodze wiele energii elektrycznej na zewnątrz. Błona osłaniająca włókno nerwowe jest milion razy bardziej przepuszczalna. Bardzo dobre przewodnictwo drutu miedzianego pozwala na przekazanie prawie całej energii na drugi koniec przewodu, podczas gdy przewodnictwo nerwowe jest tak kiepskie, że gdyby ono – jak w przypadku drutu – było jedynym sposobem przekazywania bodźca na drugi koniec nerwu, to bodziec musiałby zniknąć prawie natychmiast po rozpoczęciu podróży. Włókno nerwowe jest jednak układem samowzmacniającym: w czasie całego przebiegu wzdłuż nerwu ładunek elektryczny jest stale wzmacniany i dochodzi do drugiego końca prawie bez zmiany. Nerwy nie przewodzą na ogół słabych bodźców, albo pierwotny impuls wystarcza do uruchomienia czynności nerwu, albo nie następuje żadna reakcja. Nazywa się to prawem „wszystko albo nic”.

Mimo tych wszystkich różnic nerwy są czymś podobnym do instalacji elektrycznej w obrąbie ciała. Włókno nerwowe jest cząścią neuronu, czyli komórki nerwowej, jest po prostu jej bardzo cienką, wydłużoną wypustką. Włókno nerwowe ma nieraz zaledwie jedną setną milimetra średnicy, a może mieć i ponad metr długości, a ta bardzo mała średnica pozwala nam sobie w przybliżeniu wyobrazić, ile włókien nerwowych musi zawierać każdy z nerwów ciała, jak na przykład nerw kulszowy, mający grubość ołówka. Komórki nerwowe nie rozmnażają się w ciągu życia, w zasadzie wyposażenie, jakim człowiek dysponuje w chwili urodzenia lub krótko po tym, musi do końca życia wystarczyć.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *